عشق به تحصیل و طلب علم او را از ادامه تحصیل بازنداشت بطوری که مداوم با شرکت در امتحانات متفرقه، از وقفه در تحصیل خود جلوگیری کرد و با نمرات عالی در کنار شغل معلمی، مقاطع تحصیل خود را تا دیپلم ادامه داد. پس از گرفتن مدرک دیپلم ادبی ، به خدمت سربازی عازم شد و بعد از فراغت از دوره نظام وظیفه، به شغل مسوول اداره آمار آموزش و پرورش استان لرستان منصوب گردید . دو سال بعد با وجود موقعیت خوب شغلی و ازدواج و اسکان درشهر خرم آباد بازهم بی قراری برای کسب علم، باعث شد تا برای شرکت در امتحان سراسری ورودی رشته حقوق دانشگاه به تهران بیاید و با رتبه عالی در رشته حقوق دانشگاه تهران پذیرفته شود.
دوره لیسانس حقوق را با علاقه و استعداد سرشار در دانشگاه تهران به اتمام رساند. علاقه و عشق او به رشته حقوق، عشق او به حق و عدالت بود و شیوه زندگیش در عرصه حقوقی جامعه گویای مشی اعتقادی او بود.
دوره کارآموزی و تحصیل در تهران را در محضر اساتید آن زمان سپری نمود. اولین پست قضایی خود را در دادگستری گلپایگان به عنوان دادیار دریافت کرد ، سپس در شهرکرد به سمت دادرسی دادگستری منصوب شد . کمتر از یک سال بعد بازپرس شهر کرد شد.
همزمان با خدمت در دادگستری، در امتحان فوق لیسانس رشته حقوق دانشگاه تهران پذیرفته شد و مشغول تحصیل گردید. برای ادامه تحصیل بطور مداوم در رفت و آمد بین تهران و شهرکرد بود که در یکی از این سفرها به دلیل تصادف دچار شکستگی شدید از ناحیه پا گردید و در بیمارستان بستری شد ، اما عشق به کار و مسئولیت پذیری او را در حالی که هنوز پایش در گچ بود ، به ماموریت کاری برای تحقیق نزاعی ایل های محلی استان کشاند و در یکی از این ماموریت ها دچار شکستگی مجدد پا شد و آثار این صانحه و درد پا را تا آخرین روز عمر او را رها نکرد. در همان سال بر روی تخت بیمارستان حکم ریاست دادگاه همایون شهر را دریافت کرد.
دو سال بعد بازپرس دادگستری شهر قزوین شد . و در همین زمان دومین مدرک فوق لیسانس خود را در رشته جرم شناسی از دانشگاه شهید بهشتی دریافت کرد، سپس با سمت بازپرسی به شهر ری منتقل شد و در کمتر از شش ماه بعد بازپرس شعبه یک دادگستری تهران شد.
بعد از انقلاب موفق به کسب مدرک دکترای حقوق گردید و به سمت های ، رئیس دادگاه صلح ، دادگاه جنایی ، شعبه یک کیفری ، مستشار دیوان عالی کشور و نهایتا رئیس شعبه تشخیص دیوان عالی کشور شد .
وی از سال ۱۳۶۴ به طور رسمی مشغول تدریس در دانشگاههای ایران از جمله دانشگاه شهید بهشتی ، دانشگاه شیراز ، مشهد ، قم ، علوم قضایی ، علوم تحقیقات و امام صادق شد که حاصل آن راهنمایی و مشاوره صدها رساله دانشگاهی در جامعه حقوقی ایران می باشد.
آموزش قضات ضمن خدمت و کاراموزی قضایی از جمله کارهایی بود که باعث شد تا به امروز، اکثر قریب به اتفاق نسل جوان تحصیلکرده حقوق و شاغلان دستگاه قضایی ما از تعلیمات حقوقی او بی بهره نمانده باشند.
دکتر آخوندی درباره وی می گوید :”دکتر سپهوند قاضی بسیار خوب و عالی مقامی بود که در کار قضات کمتر دچار اشتباه می شد. ایشان عضو کمیسیون آیین دادرسی کیفری بود و در جلسات کمیسیون نظرات برجسته ای را مطرح می کرد که معمولا مورد توجه قرار می گرفت. ایشان همچنین رییس کمیسیون آموزش حقوق جزای قوه قضائیه بود و خدمات ارزنده ای را در مدت فعالیت خود ارائه کرد.
دکتر سپهوند در حقوق جزا نظریات و سبک متفاوتی داشت و در اغلب موارد به ویژه در زمینه قتل نظرات جالبی را ارائه می کرد و حرف اول را در این زمینه در کشور می زد. ”
دکتر سپهوند در صبح ۲۲ خرداد ۱۳۸۴ برای اینکه مثل هرروز پیش از ۸ صبح در محل کار خود در کاخ دادگستری ، دیوان عالی کشور حاضر باشد، با وجود خرابی آسانسور باز هم از تاخیر سرباز نزد و به واسطه عشق خدمت به خلق خداوند بر روی پله آخر ایستاده، دچار ایست قلبی شد و دعوت حق و معبود عدالت گستر خویش را لبیک گفت.
سلام و درود
به نظرم ضمن احترام و تشکر از زحمات تمامی اساتید برجسته رشته حقوق کیفری ،اینجانب خدمات علمی دکتر نجفی ابرندآبادی ،دکتر آزمایش ودکتر محقق داماد را بسیار کم نظیر تشخیص میدهم و هزاران بار دعا جهت آرامش روحی جناب دکتر امیر خان سپه وند را از خداوند خواستارم.